Fernweh - het leven in Kaapstad

A tribute to the Chico

Sat, 02 Jun 2012 09:41:51 +0300

A tribute to the Chico

Oranjekloof Primary School - International School Hout Bay 2 - 0

Fri, 01 Jun 2012 09:47:15 +0300

Imizamo Yethu in the background

Oranjekloof under 11 squad

Oranjekloof Primary School - International School Hout Bay

2 - 0

Dagelijks leven Voor alle foto’s in deze categorie klik op de...

Wed, 30 May 2012 07:56:01 +0300

Dagelijks leven

Voor alle foto’s in deze categorie klik op de tag #dagelijks leven onderaan dit bericht.

Mzoli's

Mon, 28 May 2012 09:56:29 +0300

Het centrum en de sloppenwijken van Kaapstad zijn normaal gesproken strikt gescheiden werelden. Waar veel bewoners van de enorme sloppenwijken overdag werken in het centrum, veelal als huishoudsters en tuinmannen, begeef je je als ‘uMlungu’ (blanke) in principe niet in de sloppenwijken.

Op één dag in de week vervagen deze grenzen ietsje. Dat is op zondag in Gugulethu. In deze sloppenwijk begon een zekere Mzoli vanuit een garage vlees te braaien. Dat liep zo goed, dat Mzoli’s nu een begrip is, zelfs buiten de sloppenwijk. Het publiek is gevarieerder dan waar dan ook. Er zijn toeristen, locals uit de stad en de buitenwijken en locals uit de sloppenwijken. Sommigen zijn helemaal opgedoft, sommigen hebben hun oude kloffie aan. Buiten staan dikke jeeps naast half uit elkaar gevallen VW Golfjes.

Als je vanuit de stad Gugulethu binnenrijdt voelt dat in eerste instantie spannend. Dit zijn de plekken waar je altijd voor gewaarschuwd wordt. Maar dan is de rookpluim van Mzoli’s al zichtbaar, en de tientallen mannen die je willen helpen parkeren zijn de aanwijzing dat je er bent. Voor twintig Rand (twee Euro, ongekende parkeerkosten in Kaapstad!) let de uitverkoren parkeerman op je auto.

Mzoli’s draait om vlees, dus de eerste stap is vlees halen bij de slager. Een halve kilo lam voor drie personen lijkt een mooie hoeveelheid voor de lunch. “What else?” vraagt de dame achter de balie. Achter ons lopen mensen met een afwasteil vol vlees de zaak uit.

Het vlees wordt afgerekend en gemarineerd met een mysterieuze maar heerlijke saus. De volgende stap is het vlees laten braaien. Door een klein gangetje wat alleen voor personeel bedoeld lijkt kom je van de slager in de braairuimte. Een klein betegeld hok met acht enorme barbecues. In elke barbecue is een constructie gemaakt waar brandende houtblokken in liggen. De kolen die er onderuit komen worden opzij geveegd om de hele barbecue te verwarmen. In deze warme rokerige ruimte worden de schalen en teilen vlees aangeleverd, en zodra het klaar is wordt je nummertje geroepen. Een dikke man houdt alles keurig bij in een schriftje. “Number 328, your meat is on the braai now.”

Met het gebraaide vlees kun je doorlopen naar de eetruimte. Bij de ingang krijg je om onduidelijke redenen een stempel. Binnen blijkt dat drinken ook geen onbelangrijk onderdeel is van vlees eten. De meesten mensen hebben hun eigen drank meegenomen en op de plastic picknicktafels staan lege flesjes van elk denkbaar merk. Véél lege flesjes. Harde housemuziek klinkt door de tent. Om een uur of drie zijn de meeste mensen al klaar met eten, maar nog lang niet klaar met drinken. Her en der staan groepjes te dansen. Aanschuiven maar, en het vlees aanvallen. Bij Mzoli’s is het met de handen eten en vingers aflikken.

De slager had gelijk, een halve kilo heerlijk vlees is lang niet genoeg.

Door: Rinke

Dagelijks leven Voor alle foto’s in deze categorie klik op de...

Sat, 26 May 2012 09:58:41 +0300

Dagelijks leven

Voor alle foto’s in deze categorie klik op de tag #dagelijks leven onderaan dit bericht.

Cape Town back in the days (part II)

Thu, 24 May 2012 10:01:40 +0300

Cape Town back in the days (part II)

Zuid-Afrikaanse lekkernijen

Wed, 23 May 2012 12:40:38 +0300

Eten is een goede manier om een stad te leren kennen. Strijk neer in koffiezaken, bars en restaurants en leer behalve de lokale cuisine ook de mensen kennen. Participerende observatie, zegmaar. Eten moet je toch, dus waarom niet van de gelegenheid gebruik maken om een paar van de beste Zuid-Afrikaanse lekkernijen te proberen.

Bunny chow

Een uitgehold brood, gevuld met curry, luisterend naar de naam Bunny Chow. Je zou het misschien niet verwachten, maar dit is een vrij normaal gerecht op menukaarten in Zuid-Afrika.

De grootste Indiase populatie buiten India bevindt zich in Zuid-Afrika, en binnen het land vooral in de havenplaats Durban. De India’ers werden oorspronkelijk als slaven naar Zuid-Afrika gebracht, maar namen hun culinaire gebruiken mee. Waarschijnlijk ontstond Bunny Chow als een alternatief voor roti, waar de curry oorspronkelijk mee gecombineerd werd. Een uitgehold brood was een praktischer oplossing voor het vervoeren van curry, of gewoonweg bij gebrek aan roti.

Boerewors

Dat de Zuid-Afrikanen dol zijn op hun braai mag geen verrassing heten. De schappen in de supermarkt liggen dan ook vol met braai-packs en braaivleis. Zo’n beetje alles mag op de barbecue, sorry, braai, maar de ‘boerewors’ kan écht niet ontbreken. Wat ‘m zo bijzonder maakt? Goede vraag. Het is gewoon een hele lange opgerolde worst. Heerlijk.

Potjiekos

Zelfs voor de die-hard braai fans komt al dat vlees je misschien wel eens je neus uit. Een goede optie is dan een ‘potjie’, een gietijzeren pot op pootjes die je in het vuur kunt zetten. Deze stoofpot kun je met alles vullen wat je maar wilt. Het resultaat: ‘potjiekos’.

Het potjie is zo’n normaal item in het dagelijkse leven van de Zuid-Afrikaan dat deze zelfs als chocolade verkocht worden in de supermarkt…

Biltong

Oké, gedroogde reepjes vlees met de naam biltong klinkt niet écht lekker. Maar dat is het eigenlijk wel! Deze snack is werkelijk overal verkrijgbaar, in de supermarkt, in stalletjes op straat, in buurtwinkeltjes enzovoort. Eigenlijk is het een soort bifi-worstje, maar dan iets vlees-achtiger. Behalve naturel heb je ook pittig gekruide biltong.

Samoosa’s

Ook afkomstig uit de Indiase en Maleise keuken zijn de samoosa’s, die op vrijwel elke straathoek te krijgen zijn. Het zijn van bladerdeeg gevouwen driehoekjes, gevuld met van alles. Gehakt, aardappelen, krab of groente, maar er zijn ook zoete versies zoals appel-kaneel. Ze zijn er dus in alle soorten en maten, maar ze zijn eigenlijk altijd heerlijk.

Er zijn nog veel meer heerlijkheden uit de Zuid-Afrikaanse keuken, zoals Boboti (gekruid gehakt), Malva pudding (sponzige cake) of Koeksusters (zoete deegballetjes). Verhongeren zullen we dus zeker niet.

Door: Rinke

Dagelijks leven Voor alle foto’s in deze categorie klik op de...

Fri, 18 May 2012 08:54:51 +0300

Dagelijks leven

Voor alle foto’s in deze categorie klik op de tag #dagelijks leven onderaan dit bericht.

Lunchrooms in Cape Town (part II)

Mon, 14 May 2012 10:03:06 +0300

Daily Deli, Tamboerskloof

Haas, Bo-Kaap

Haas, Bo-Kaap

Loading Bay, De Waterkant

Loading Bay, De Waterkant

Royale Eatery, Long Street

Royale Eatery, Long Street

Superette, Woodstock

Superette, Woodstock

Lunchrooms in Cape Town (part II)

Dagelijks leven Voor alle foto’s in deze categorie klik op de...

Sat, 12 May 2012 10:02:00 +0300

Dagelijks leven

Voor alle foto’s in deze categorie klik op de tag #dagelijks leven onderaan dit bericht.

Anyone for Wynberg?

Thu, 10 May 2012 10:03:05 +0300

Kaapstad wordt er wel eens van beschuldigd niet bij Afrika te horen. Hoewel dit feitelijk incorrect is, kun je je er iets bij voorstellen. De stad heeft een vrij ‘Westerse’ uitstraling en schijnt nogal te verschillen van andere Afrikaanse steden. Het is een schone, nette stad, en ook het verkeer is prima gereguleerd. Er is één prettige, chaotische, uitzondering: de minibus.

De minibusjes zijn witte busjes met zo’n 12 zitplaatsen. Hoewel de meeste busjes standaardroutes afleggen en een vast tarief hebben, fungeren ze als gezamenlijke taxi’s en stoppen ze overal. Letterlijk, overal. Verkeersregels gelden niet voor deze busjes. Waar normaal gesproken rechts wordt ingehaald, zigzagt de minibus overal tussendoor, van de snelste rijbaan terug naar de stoep op nog iemand op te pikken of af te zetten. Een ritje kost 6 Rand (60 Eurocent), ongeacht de afstand. Omdat de taxichauffeurs graag zoveel mogelijk klanten willen meenemen zullen ze alle moeite doen om onderweg mensen op te pikken. De 12 zitplaatsen zijn dan ook indicatief. Niet voor niets hebben de busjes de bijnaam ‘one more-buses’, omdat er met een beetje inschikken altijd nog wel plek is voor een extra passagier. Hoe lang je over een ritje zal doen is ondanks het hoge tempo moeilijk te zeggen. Vertraging kan optreden wanneer de busjes aangehouden worden door de politie, of als even iets gerepareerd moet worden. Het is niet ongebruikelijk een busje op de vluchtstrook te zien staan, een groepje passagiers beteuterd ernaast, en de chauffeur druk in de weer om een wiel te verwisselen.

De werving van klanten verloopt volgens een opmerkelijk ritueel. De busjes hebben behalve een chauffeur ook een handlanger die als een natuurlijke megafoon de bestemming omroept, de ‘guardtjie’. Hij werft klanten en int de gelden. Op de Main Road, die door een groot deel van Kaapstad loopt, hoor je dan ook constant getoeter en geschreeuw. “WYNBERG! WYNBERG! WYYYYYYYNBUUUUUURG!” Tijdens het rijden hangt de guardtjie met zijn hoofd uit het raampje, op de uitkijk voor klanten. Til je arm op om aan je hoofd te krabben, en het wordt opgevat als een stopteken. De chauffeur toetert voor de zekerheid nog even om je aandacht te trekken. “ANYONE FOR WYYYYNBERG?!” Sommige minibusjes zijn extra aantrekkelijk door hun keiharde muziek, van gospel tot house. Zelfs discoverlichting is in enkele koekblikken aanwezig. Als schreeuwen en toeteren naar onschuldige voorbijgangers niet genoeg effect heeft, kan het minibusduo besluiten om even aan de kant te gaan staan (of gewoon midden op de weg, natuurlijk). De guardtjie stapt uit en benadert voetgangers. Of ze toevallig naar Wynberg moeten?

Door: Rinke

Herfst in de wijnlanden van Kaapstad

Tue, 08 May 2012 06:01:31 +0300

Herfst in de wijnlanden van Kaapstad

Voetbal is het allerbelangrijkste in Zuid-Afrika

Mon, 07 May 2012 10:01:50 +0300

Ik ben geboren en getogen Amsterdammer. Mijn jeugd bracht ik door op straat met een bal. Nu ben ik bijna dertig jaar oud en woon ruim een half jaar in Kaapstad. Een half jaar is veel voetbal.

Met gemak kun je hier al het Nederlandse voetbal volgen, zonder problemen kijk ik op drie of vier schermen tegelijk de ontknoping van de eredivisie. Afgelopen januari volgde ik tussen de lokale voetbalfanaten de Africa Cup, ook ik stond juichend op de banken toen Zambia de finale won na een heroïsche strafschoppenreeks. Nog even en het is juni, het EK voetbal. Ik ga het volgen vanuit zuidelijk Afrika. Tijdens dit voetbalfestijn reis ik door Zuid-Afrika, Namibië en Botswana. Gelukkig verkeer ik in goed gezelschap. Zoals Pa Meeuwse (Frits Lambrechts) in All Stars altijd over voetbal zei: “samen is niet alleen”.

Als de Engelse clubs spelen, kan ik in elke kroeg terecht, bij een Champions League wedstrijd is elke tent volgepakt en toen El Classico werd gespeeld keek ik met honderd man hoe Barcelona verloor. Met de basisschool Oranjekloof van sloppenwijk Imizamo Yethu bewonderde ik het schoolvoetbal. De elfjarigen speelden tegen andere scholen. De balaanname, de inzet en de lenige bewegingen om tackles te omzeilen en de bal toch nog voor het doel te krijgen, voetbal zit in hun tenen. Ze ademen voetbal. Een graspol, een duw in de rug, niets brengt hen van de wijs. Zij snappen de bal.

Ook bezocht ik het jeugdcomplex van Ajax Cape Town, genaamd Ikamva, Xhosa voor toekomst. Ik volgde Lulu, een jongen uit een sloppenwijk die in het elftal onder 15 jaar speelt. Ik kocht kaartjes voor de wedstrijden van het eerste elftal van Ajax Cape Town, met Sander Westerveld op doel. Zij gebruiken het enorme stadion van het WK 2010. Vorige week speelden ze tegen koploper Orlando Pirates uit Johannesburg. Dit ligt zo een 1400 kilometer verderop. Het stadion was slechts half opengesteld en de maximaal 20.000 kaartjes waren uitverkocht. Ajax Cape Town stond 7^e in de competitie. Opvallend waren de supporters in gele outfits die veel lawaai en sfeer maakten. Zij droegen de clubkleuren van Kaizer Chiefs, de grote rivaal van koploper Pirates. Het Ajax en Feyenoord van Zuid-Afrika. Wat ook opviel was de grote opkomst van Piratessupporters. Goed te onderscheidden door hun zwarte shirts en het piratensymbool, een schedel en twee gekruiste botten eronder. De groet of beweging van deze supporters is het nadoen van deze twee botten door beide onderarmen te kruizen. Een beetje voor de borst. Wat nog meer opviel was de verhouding tussen de drie supportersgroepen in het Cape Town Stadium. Een grove schatting komt neer op 20% Ajax Cape Town, 5% Kaizer Chiefs en 75% Pirates. En ik zat ertussen. Een uitwedstrijd voor het populairste voetbalteam van Zuid-Afrika was niet een uitwedstrijd zoals ik die kende uit Nederland. Het mooie was dat alle supporters door elkaar zaten en er een waar feest van maakten.

De competities naderen hun ontknoping en de kampioenen worden langzaam duidelijk. Maar dat lijkt kinderspel met het EK voor de boeg. Misschien wordt de Champions League finale nog wat, zou Robben winnen? Ik kijk uit naar de cafés en alle andere etablissementen waar begin juni de schermen, de beamers en nog meer televisies worden geïnstalleerd. Ik kijk uit naar alle mensen die in alle drukke tenten gaan genieten van voetbal. Ik kijk uit naar die kroeg waar ik Nederland tegen Denemarken ga kijken, ik hoop dat er Denen zijn, ik ben benieuwd wie er in het oranje komt, ik ben benieuwd voor wie de Capetonians juichen. Ik ben benieuwd naar de sfeer. En het is maar een wedstrijd in de poulefase, maar de tweede pot is tegen Duitsland. Er zijn veel Nederlanders in Kaapstad en er zijn minstens zoveel Duitsers. In het zuidelijke puntje van Afrika in een kroeg Nederland-Duitsland kijken samen met een groep Zuid-Afrikanen en Duitsers, dat is voetbal.

Door: Bas

Verschenen op KaapstadMagazine.nl

Bo-Kaap

Fri, 04 May 2012 13:59:30 +0300

Bo-Kaap

Criminaliteit in Zuid-Afrika

Fri, 04 May 2012 13:57:55 +0300

Het is even wennen: eerst door het beveiligde hek, dan de twee sloten op de deur en het hek erachter openmaken, en tenslotte het alarm uitzetten voordat je je huis binnen bent. In Zuid-Afrika zijn dit voorzorgsmaatregelen die iedereen neemt zonder er eigenlijk nog bij stil te staan. “Is dit een onveilige buurt?”, vroegen we de man die de code voor ons alarm kwam instellen. “Nee hoor, het is een hele goede buurt om te wonen. Maar je wilt niet een alarm nodig hebben, en het dan níet hebben.”

Maar hoe is het zover gekomen? Waarom is er zoveel criminaliteit in Zuid-Afrika?

Dat is een van de vragen die behandeld wordt in het vak Crime and deviance in South African cities. Er is geen makkelijk antwoord op te geven en er is al heel wat discussie over hoe uniek Zuid-Afrika eigenlijk is en hoe je dat in vredesnaam kan meten. Want veel misdaden worden niet aangegeven of slecht geregistreerd. Moord wordt gezien als een van de meest betrouwbare indicatoren, omdat het lichaam simpelweg het bewijs is van de moord. En die statistieken zijn best heftig: in Zuid-Afrika worden ongeveer 50 mensen per 100.000 het slachtoffer van moord (dat is alleen meer in Swaziland en Colombia). In Nederland is dat gemiddeld 1 persoon per 100.000 inwoners.

Een aantal dingen die Zuid-Afrika onderscheiden van andere landen en die invloed hebben gehad op de hoge niveaus van geweld worden hieronder beschreven. Het is een flinke lijst, maar doet waarschijnlijk nog geen recht aan de huidige situatie. Voor iedereen die geïnteresseerd is in Zuid-Afrika, en niet bang is een stukje te lezen, bij deze een context van de criminaliteit in dit land.

Disclaimer: in dit stuk spreek ik van ‘blanken’ en ‘zwarten’. Hoewel dat in Nederlandse oren niet echt politiek correct klinkt, is dat in Zuid-Afrika volkomen geaccepteerd.

Historische context

Door de komst van zwarte mijnwerkers in de steden vanaf eind 19^e eeuw ontstond er al een arme onderlaag van mannelijke arbeiders die werden uitgebuit door de blanke mijneigenaren. Vanaf 1948 werd apartheid in de wet vastgelegd en kregen de blanken steeds meer voordelen. Voor zwarten werden zogenaamde ‘thuislanden’ aangewezen om te wonen, plekken zonder enige infrastructuur of basisvoorzieningen. In de steden werden blanken door de politie beschermd, maar in niet-blanke gebieden werd de politie vooral ingezet om op een gewelddadige manier anti-apartheidsbewegingen neer te slaan (zoals bijvoorbeeld in Sharpeville). In de thuislanden en (illegale) nederzettingen gold het recht van de sterkste, en mensen moesten zichzelf beschermen. Veel jongeren voegden zich bij gangs. Nog steeds zijn er in townships ‘Kangaroo Courts’, waar bewoners beslissen over het lot van een misdadiger. In maart stond er bijvoorbeeld in de krant dat in Khayelitsha een paar mannen een ‘necklace’ hadden gekregen: een autoband om hun nek die vervolgens wordt aangestoken.

De psychologische gevolgen van een geïnstitutionaliseerde rassenscheiding is nog steeds groot. Sinds het begin van de 20^ste eeuw is er een situatie geweest in Zuid-Afrika waar zwarten ‘minder waard waren’ dan blanken. Gevoelens van lage eigenwaarde en ondergeschiktheid dragen ook bij aan geweld.

De situatie nu: ongelijkheid

De politieke situatie in Zuid-Afrika zou je kunnen beschrijven als katerig. Na de democratische verkiezingen van 1994 en de verkiezing van Nelson Mandela als president was men hoopvol. Alles zou veranderen en beter worden. Nu blijkt dat dat helaas niet zo makkelijk gaat.

De inkomensongelijkheid in Zuid-Afrika is de op één na hoogste ter wereld (na Brazilië). Ongelijkheid en geweld hebben een sterke correlatie. Een ander gevolg van ongelijkheid is dat het gevoelens van lage eigenwaarde versterkt en in stand houdt. Op deze manier wordt de erfenis van apartheid voortgezet. Ter illustratie: twee zwarte jongens uit een township in Hout Bay vertelden Bas dat zij nooit zulke goede banen zullen krijgen als blanken. Hoewel ze de slimsten van hun school zijn, geloven ze werkelijk dat een zwarte nooit zoveel kan bereiken als een blanke, ongeacht de omstandigheden. De blanken hebben nu eenmaal betere genen, geloven ze.

Structurele economische factoren

Er zijn veel omstandigheden die samenhangen met economische ongelijkheid. De werkloosheid in Zuid-Afrika is bijvoorbeeld schrikbarend hoog. Het onderwijs is in theorie toegankelijk voor iedereen, maar wanneer een school een te hoge ouderbijdrage vraagt kan het grootste deel van de bevolking dat niet betalen. Hoewel het grootste deel van het staatsbudget naar onderwijs gaat, valt nog steeds zo’n driekwart van de kinderen uit voor het middelbare schoolexamen.

Omdat er wel een rijke bovenlaag is, zijn er veel ‘hoge kwaliteitsgoederen’ in omloop. Met andere woorden, er zijn veel doelwitten voor criminaliteit. Maar dat sommige producten massaal verkrijgbaar zijn, heeft ook andere gevolgen: alcohol is hier een voorbeeld van. Het is sterk gelinkt aan geweld. In de townships wordt alcohol heel goedkoop verkocht in ‘shebeens’: illegale bars waar dus geen barlicenties betaald worden.

De psychologische effecten van een samenleving met massaconsumptie, reclame en uiterlijk vertoon kunnen ook van invloed zijn. Omdat overal om je heen het beeld gecreëerd wordt dat het hebben van een mooie auto of horloge status geeft, zoeken mensen naar makkelijke oplossingen om dit te bereiken. Criminaliteit kan zo’n makkelijke oplossing zijn.

Tegenwoordig is er in veel situaties sprake van positieve discriminatie, in een poging de verhoudingen van apartheid weer enigszins recht te trekken. Helaas heeft dit niet altijd goed uitgepakt. Veel zwarte politici en zakenlieden hebben zichzelf verrijkt en dienen hiermee niet echt als rolmodel. President Zuma is hiervan een goed voorbeeld. Niet alleen geweld, maar ook corruptie is dus een groot probleem.

Overige factoren

Het is onmogelijk om een volledig overzicht te geven van waarom Zuid-Afrika is zoals het nu is. Bovenstaande biedt een beetje context. Wat ook nog speelt is bijvoorbeeld de regionale context (oorlog en zwakke staten als buurlanden, waar ook veel vuurwapens vandaan kwamen) en de instroom van Afrikaanse migranten die als vluchtelingen of gelukszoekers naar Zuid-Afrika komen. Deze migranten zijn bereid te werken voor extreem lage lonen, en wekken weer xenofobie op bij de Zuid-Afrikanen zelf. Dit zorgde in 2008 zelfs voor heftige rellen waarbij alle niet-Zuid-Afrikanen uit de townships verdreven werden.

Dat Zuid-Afrika een ingewikkeld land is, is wel duidelijk. De situatie lijkt soms nogal hopeloos, want hoe zou je deze kunnen verbeteren? Dat veel mensen zeggen dat het tien jaar geleden allemaal nog veel erger was is schokkend, maar tegelijkertijd hoopgevend.

Om iedereen gerust te stellen: wij hebben helemaal geen vervelende dingen meegemaakt. De townships zijn berucht om hun drugsgebruik, geweld en moordcijfers, maar in de stad is diefstal het grootste probleem. We zijn voorzichtig, nemen enkele voorzorgsmaatregelen, en slapen hier ’s nachts als een roos.

Door: Rinke

Dagelijks leven Voor alle foto’s in deze categorie klik op de...

Sun, 29 Apr 2012 13:17:00 +0300

Dagelijks leven

Voor alle foto’s in deze categorie klik op de tag #dagelijks leven onderaan dit bericht.

“Tegen wie spelen we eigenlijk?”

Wed, 25 Apr 2012 20:37:00 +0300

’s Ochtends stond ik te volleyballen op een basisschool in het centrum van de stad. Dezelfde dag startte de voetbalcompetitie van Oranjekloof plotseling. Met enige haast reden Kevin en ik van de ene school naar de andere school, van de ene kant van Kaapstad naar de andere kant van Kaapstad. Eenmaal aangekomen bij de jongens onder de elf jaar van basisschool Oranjekloof, was de wedstrijd geannuleerd. Het vervoer was niet geregeld en er stond een uitwedstrijd op het programma.

Dat was voor Kevin geen reden, dus we pasten er een mouw aan. Hij belde een minibus, de lokale taxi’s waar met gemak een heel voetbalteam in past. In een paar stoffige en vooral rommelige opslaghokken zochten we naar de schooltenues en er moest ergens een kartonnen doos zijn met voetbalschoenen. Ondertussen zochten we de geselecteerde jongens bij elkaar. Op hun gezichten was de spanning al af te lezen, alsof ze voor Bafana Bafana mochten uitkomen. Een jongensdroom. Het minibusje was geregeld, alleen het geld voor de taxichauffeur kon nog een obstakel vormen, waar lag dat schoolgeld? De tenues vinden was niet makkelijk, meerdere tassen en dozen kwamen voorbij. Na een stapel rode voetbalshirts die sinds vorig schooljaar niet gewassen waren, vonden we uiteindelijk een stel Ierse shirts. Met sokken, broekjes en zelfs een heus keepersoutfit. De voetbalschoenen hadden de vreemdste maten, van 32 tot 46. Zodoende hadden we na wat zoeken een stuk of vijf paren met een goede linker en een goede rechterschoen.

De veertien jongens hadden we inmiddels op het schoolplein verzameld. De school was al uit. Op de trap zette ik ze neer in de posities waarop ze zouden spelen in de wedstrijd. De keeper op de bovenste trede. Bijzonder klein ventje, trouwens. De tweede trede vulde ik met vier jongens, de verdedigers. Ik vervolgde met drie jongens en nog eens drie jongens op de onderste trede, oftewel de grond. We speelden 4-3-3, zoals ik het gewend ben in Nederland. De school heet niet voor niets Oranjekloof. We hadden ook drie wissels. Voor elke linie één. Het grootste deel had zelf voetbalschoenen meegenomen, dus met de resterende vijf paar uit de kartonnen doos, was elk spelertje voorzien.

Op naar de minibus. In de rij. Ik wees de grootste jongen aan en vroeg of hij Xhosa sprak. Hij knikte en ik vroeg hem om het team te vragen wie de beste corner, vrije trap en penalty kon nemen. Vele vingers en ingewikkeld Xhosa vlogen minutenlang door de lucht. Ik zette wat kruisjes op mijn papiertje, waar de opstelling op stond.

Ik zat voorin, naast de tas met Ierse voetbalshirts en daarnaast de taxichauffeur. Achterin veertien jongens. We reden Hout Bay uit en het lawaai achterin werd harder en harder. De spanning en euforie van deze bijna WK-finale steeg tot ongekende hoogte in de minibus. Toen Aka aan me vroeg tegen wie ze eigenlijk moesten spelen, en ik antwoordde met The German School, kon het al helemaal niet meer stuk. Hun eerste internationale wedstrijd. Een juichkreet barstte los en op dat moment had ik de gelukkigste jongetjes uit Imizamo Yethu in de minibus. We reden langs de kust naar het centrum van Kaapstad. De veertien paar ogen werden groter en groter bij het zien van de mooie stranden en de wijde oceaan. Robbeneiland was in de verte te zien, en dat was wellicht net zo belangrijk voor hen als hun voetbalwedstrijd. Ik dacht dat het lawaai niet harder kon, maar dat had ik mis. Robbeneiland betekent veel.

Na een half uur rijden arriveerden we bij de German School. De voetbalbegeleider van dat team liep me al snel tegemoet. De wedstrijd was geannuleerd. Ik vertelde hem dat we alsnog vervoer hadden geregeld en dat we er klaar voor waren. Helaas had dit nieuws hem te laat bereikt en was zijn team al naar huis. De wedstrijd kon dus niet doorgaan. De school had een prachtig grasveld met uitzicht op de Tafelberg. De tas met shirts was al uitgeladen. We mochten een uur gebruik maken van het veld, nu we er toch waren. Ik ging met veertien jongens de kleedkamer in, verdeelde de shirts over zeven aan de ene kant en zeven aan de andere kant. We hadden maar één set keepershandschoenen, daar deden ze niet zo moeilijk over, elk één handschoen. Sokken, broekjes en shirts aan, schoenen erbij en klaar waren we.

Op een schitterende locatie speelden de jongens een wedstrijdje tegen elkaar. Ik was buitengewoon verrast wat deze jongens met een bal konden. Ik was de scheids, zonder fluitje, en hoefde weinig te doen. Ze speelden goed, eerlijk en vooral mooi. Ik kon gewoon kijken en genieten. Maar wat had ik graag tegen de German School gespeeld.

Door: Bas

Dagelijks leven Voor alle foto’s in deze categorie klik op de...

Wed, 25 Apr 2012 19:57:00 +0300

Dagelijks leven

Voor alle foto’s in deze categorie klik op de tag #dagelijks leven onderaan dit bericht.

Flaneren in Kaapstad

Sat, 21 Apr 2012 07:01:00 +0300

De kunst van het voortbewegen en de ontmoeting met de stad

Wandelen, slenteren, kuieren, sloffen, lopen, drentelen, hiken, sjokken, alles kan. Vele typen mensen gebruiken tal van manieren om zich te verplaatsen. De beste manier om door een stad te gaan is: flaneren. Dit type voortbewegen vormt een aparte klasse. De kunst van het flaneren is niet zomaar voor iedereen weggelegd. Denk er vooral niet te makkelijk over, zie daar, de eerste valkuil doemt reeds op. Simpelweg de ene voet voor de andere voet zetten, dat is lopen. Gedecideerd voorwaarts gaan per benenwagen, dat is wandelen. Tegenwoordig vaak hiken genoemd. Met twee skistokken in je handen, loop je niet alleen voor aap, maar mag je het ook nog nordic walking noemen. Met de neus van je afgetrapte gympies over de stoepstenen schuren, dat is slenteren. Wat overigens heerlijk kan zijn. Ook bij slenteren is het idee van haast namelijk ver te zoeken. Helaas gaat slenteren vaak gepaard met ‘het nekkie omlaag’. Je tuurt naar de grond, met het hoofd weggezakt tussen de schouderbladen. En thuis, in je campingsmoking, de best zittende broek die het slechtst staat, daar past sloffen het best bij. Flaneren, dat is kunst. Flaneren is zwijgzaam flirten.

Het was 1999, eindexamenjaar en we gingen met school naar Barcelona. Halverwege de reis waren er verschillende uitjes en ik koos wat het leukste meisje van de klas deed, de alternatieve optie. Een museum, geen mooi park of voetbalstadion voor mij. Onze leraar Nederlands verzorgde dit uitje, hij was prettig gestoord en echt een beetje raar, dus een saai museumbezoek kon het nooit worden. Van het museum kan ik mij vrij weinig herinneren. Waar het om ging was de weg er naartoe en de weg er vandaan. We verdwaalden met de leraar door de stad. We kwamen in ongure wijken, dubbelzinnige parken en uiteindelijk door de mooiste plekjes van de stad. We werden geïntroduceerd in de wereld van het flaneren.

Je loopt zonder haast. Want je hoeft nergens heen, dit is een heerlijk gevoel, waar je je maar al te graag bewust van bent. Flaneren is uitermate goed tijdens vakantie, maar als je de kunst goed onder knie hebt, kun je het overal en altijd ten tonele brengen. Zodra je nergens heen wil, kun je flaneren. Mensen die weten waar ze naartoe gaan, lopen anders. Let daar maar eens op. In de supermarkt zie je dat meteen, mensen met lijstje en mensen zonder lijstje. Er zijn zelfs neuroten die de snelste route kennen in een buurtsuper. Om volledig zonder tijdsbesef te reizen, kun je ook geen bestemming hebben. Perfect, zonder bestemming bestaat verdwalen niet eens.

Je handen op de rug. Zoals het ideaalbeeld van schaatsen. Maar dan zonder vrieskou, blaren, kramp en scheuren in het ijs. Je loopt ontspannen en rustig. Hierdoor kun je heerlijk om je heen kijken, doe dat ook. Bekijk die façade alsof je nog nooit een pui van een winkel hebt gezien. Waar zou een postbode aanbellen als hij een te groot pakketje heeft. Je kijkt om je heen, lukraak, alsof je alles nog ontdekt. Draag geen rugtas of ander accessoire, niet nodig. Leidt alleen maar af. We eindigden op de Ramblas, hier was het grote examen van het flaneren. We waren geslaagd.

In december vorig jaar werkte ik nog. In Amsterdam had ik een baan in een groot gebouw, er werken duizenden mensen. Er waren lange gangen en kantoortuinen, het nieuwe werken was voor velen nog een groot vraagteken, maar ik wandelde maar wat graag rond. Ik keek mijn ogen uit, ik observeerde. In mijn laatste week werd ik nageroepen op de gang, door een collega.
“Je loopt niet zoals iemand op zijn werk loopt”, zei ze.
“Ik flaneer”, probeerde ik haar uit te leggen.
En daarom is het kunst. Je kunt het overal ter wereld doen en het is heerlijk. Gelukkig heeft in Kaapstad niemand haast.

Door: Bas

Dagelijks leven Voor alle foto’s in deze categorie klik op de...

Wed, 18 Apr 2012 10:04:00 +0300

Dagelijks leven

Voor alle foto’s in deze categorie klik op de tag #dagelijks leven onderaan dit bericht.